Kuha sa harap ng munisipyo ng Paranaque, Pilipinas, gamit ang aking “antique” na Sony DSC P43 na “point and shoot”

Opo, nandito na kami sa Inang Bayan para sa aming taunang bakasyon. Salamat sa lahat sa inyo na nagdasal para sa aming maluwalhating paglalakbay…

Sa aming muling pagbabalik, bagamat lubos ang aking kaligayahang makita muli ang mga kapamilya at kaibigang pansamantalang naiwan mula nang magpasya kaming mag-anak na mamalagi sa aming munting “kaharian sa disyerto”, di ko pa rin maiwasang makaramdam ng kaunting kalungkutan dahil sa nadatnang kalagayan ng ating bayan.

Kalayaan nga bang maituturing ang…

… pakikipagsapalaran ng maraming Pilipino sa iba’t ibang bayan maitaguyod lamang nang maayos ang sarili at pamilya sapagkat walang sapat na pagkakataong gawin ito sa loob ng Pilipinas?

…diumano’y paglakas ng ekonomiya at piso sa harap ng di maunawaang pagtaas din ng presyo ng mga bilihin at mga “basic necessities” upang mabuhay ng maayos at matiwasay? 

…matinding kahirapan ng nakararami na nagtutulak tungo sa isang buhay ng krimen at karahasan?

Ilan lamang ang mga ito sa mga katanungang sumagi sa aking isipan.  Marahil, ako man ay dapat ding maging “mas malaya” sa aking pag-iisip upang mapansin din ang mga mas positibong kaganapan na nangyayari sa ating bayan – tulad na lamang ng matinding pagkamatatag at pananampalataya sa Diyos ng marami sa atin sa harap ng matinding pagsubok na hinaharap.

Kagaya ng malamlam na kuha ko ng watawat sa itaas na tila sumasalamin sa katayuan ng ating bansa, nawa’y matamo na ng ating bansa ang tunay at nagniningning na kalayaan upang ang bawat isa sa atin ay taas-noo ding masabi – “Pilipinas kong mahal!”.